ஒரு பழமொழி கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். எதிரிகள் இல்லையென்றால் நாம் வாழலாம். ஆனால் வளரமுடியாது என்பார்கள். அதனால் எதிரிகள் வேண்டும் நம் வளர்ச்சிக்கு! ஆனால் யாரும் அதை விரும்புவதில்லை. நம் வாழ்க்கையில் நமக்கு எதிரிகள். 1.நம் கண்ணுக்கு எதிராக நின்று கருத்துக்களில் முரண்பட்டு நம்மைத் துன்பத்திற்கு ஆளாக்குவார்கள். 2.கண்ணுக்குத் தெரியாமல் நின்று பெயருக்கும் பொருளுக்கும் சேதம் விளைவிப்பார்கள். 3.நம் வளர்ச்சியைக் கொண்டு பொறுக்காமல் நம் நிம்மதியைத் தூக்கத்தைக் கெடுப்பவர்கள். ஆனால் இவற்றையெல்லாம் வாழ்க்கையில் நாம் எல்லோரும் கடந்து தாம் இந்த இடத்தில் வந்து நிற்கின்றோம்.

நமக்குள் பலர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். குறிப்பாக குழந்தை உள்ளம் குடிகொண்டு இருக்கின்றன. ஆகவே அது ஆட நினைக்கும் பாட நினைக்கும் ஐஸ் வாங்கிச் சுவைக்க நினைக்கும், வண்ணத்துப்பூச்சியை விரட்டவும், நாயைக் கல்லைக் கொண்டு துரத்தவும் பிறர் பொருட்களை யாருக்கும் தெரியாமல் ஒழித்து விளையாடவும் கூட நினைக்கும். ஆனால் பிறர் நம்மைப்பற்றி என்ன நினைப்பார்களோ? என்று அத்தனையும் செய்யாமல் அப்படியே விட்டு விடுவோம். இதில் பெண்கள் மட்டும் வயது ஏற ஏற அவர்கள் சிறகுகள் முறிக்கப்படும். சுதந்திரம் பறிக்கப்படும். அதுவும் திருமணம் முடிந்த பிறகு அடைகாக்கும் கோழியாய் சமையல் அறைதான் அவர்கள் சரித்திரத்தை அதிகமாக எழுதிக் கொண்டு இருக்கும்.

இதற்கு யார் காரணம்? என்று யோசித்துப் பாருங்கள். எது நமக்குப் பெயர் வாங்கித்தரும் என்று நினைத்தோமோ! எது நமக்குப் பெருமையாக இருக்கும் என்று தேடினோமோ! எது நமக்குப் பாதுகாப்பு என்று நினைத்தோமோ! அதுதான் இப்போது நம்மைப் பயமுறுத்தி வறட்டுக் கௌரவத்திற்காக நமது வாலைச் சுருட்டிக் கொண்டு ஓட வேண்டிய கட்டாயத்தை நம் கண் முன்னால் நிறுத்திக் கொண்டிருக்கும். ஏய் நீ….! என்று பயமுறுத்திக் கொண்டே இருக்கும் இச்சமூகம்!

குறிப்பாக நமக்குப் பெருமையாக இருக்கும் என்று நினைத்து படித்துப் பட்டங்கள் பெற்று பயிற்சி எடுத்து ஒரு பெரிய பள்ளியின் முதல்வர் பொறுப்பை அடைந்து விடுகிறோம். இதனால் நமக்குப் பெயர் கிடைக்கிறது. புகழ் கிடைக்கிறது. பெருமை சேர்கிறது. ஆனால் இவையெல்லாம் நமக்குள் இருந்த சுதந்திர மனிதனைத் துரத்திவிட்டு பொறுப்பு, பதவி என்ற விலங்குகள் நம்மைப் பின்னிக் கைதியாய் கட்டிப் போட்டிருக்கிறது. வறட்டுக் கௌரவத்திற்கு வாழ ஆசைப்பட்டு அரட்டை அடிக்கிற பழக்கத்தை அடியோடு விடவேண்டியது உள்ளது.

பதவி, பகட்டு, பேர் புகழோடு வாழ்பவர்கள். எல்லாம் கண்ணாடி வீட்டில் வாழ்வது போன்று எப்போது வேண்டுமானாலும் எவரும் நம்மீது விமர்சனம் என்ற கல்லை எறியலாம். அந்தப் பயத்திலேயே ஒவ்வொரு மணித்துளியும் நாம் கடக்க வேண்டியது இருக்கும். இங்கு வெளியில் வீரம் பேசி வாலை முறுக்குகிறவர்கள் எல்லாம் ஒரு விமர்சனத்திலும், வதந்தியிலும் வாலைச் சுருட்டிக் கொண்டு வாடி வதங்குகிறார்கள். சில கோழைகள் தாங்கள் வாழ்வையே முடிக்கத் துணிகிறார்கள்.

எப்போதும் சமநிலையில் இருக்கக் கற்றுக் கொள்ளுங்கள். எல்லோரும் நம்மைப் புகழ வேண்டும் என்று நீங்கள் ஆசைப்பட்டால் எல்லோராலும் ஒரு நாள் இகழப்படுவீர்கள். பேரும், புகழும் ஒரு பொன் விலங்கு அதனைப் பூட்டிக் கொள்ளாதீர்கள். அது முன்னே இனிக்கும் போகப் போக நம்மையே அழிக்கும். அரசியல்வாதிகள், நடிகர்கள், விளையாட்டு வீரர்கள் வாழ்க்கையைப் பாருங்கள். ஒகோ என்று வருவார்கள்..! ஒரே நாளில் காணாமல் போய் விடுவார்கள். புத்தன், இயேசு, காந்தி, காமராஜர், அப்துல் கலாம் இவர்களெல்லாம் பிறருக்காக வாழ்ந்ததால் காலத்தால் இன்றும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். நாம் சரித்திரம் படைக்காவிட்டாலும் சந்தோசமாக வாழ வேண்டியது முக்கியமல்லவா!

நான் அகச் சுதந்திரம் உள்ளவன் என் மகிழ்ச்சியை எவர் விமர்சனத்திற்கும் தின்னக் கொடுக்கமாட்டேன். இதற்காக நான் எதையும் இழக்கவும் தயங்க மாட்டேன். நான் ஒரு புகழ் பெற்ற பள்ளியில் முதல் நிலைப் பணியாளன். அதனால் பள்ளியின் பெயரும், புகழும் எப்போதும் என்னை எவரெஸ்ட் சிகரத்தில் கொண்டு வைக்கும் அவ்வளவு உயரம் எனக்கு ஆபத்து என்றும் எனக்குள் இருக்கும் சாதாரண மனிதனை அது சாகடித்துவிடும் என்பதும் எனக்கு நன்றாகவே தெரியும். ஆகவே தரையில் நடக்கவே ஆசைப்படுகிறேன். ஆகவே எனக்குள் இருக்கும் அந்தப் பள்ளி முதல்வரை பள்ளி முடியும்போது அந்த அறைக்குள் வைத்தே பூட்டி விடுவேன். வெளியில் வரும்போது வேறு ஒரு ஆளாகத்தான் நான் வெளியே வருவேன்.

சாயங்கால நேரத்தில் கலர் உடை அணிந்து காலார நடந்து வர ஆசைப்படுவேன். ஆனால் பள்ளி முதல்வர் இப்படி உடை அணியலாமா? ஏன் நடந்து வருகிறீர்கள்? அக்கறையுடன் விசாரிப்பதாக அந்த நேரத்தைத் தின்றுவிடுவார்கள். காதல் பாடல்களை கைத்தட்டிப் பாடி ரசிக்க ஆசைப்படுவேன். ஐயோ நீங்கள் இப்படிப் பாடலாமா? என்று எனக்கு அறிவுரை சொல்ல ஆசைப்படுவார்கள். திரையரங்கு சென்று தரையில் அமர்ந்து படத்தை விசிலடித்துப் பார்க்க ஆசைப்பட்டால் தெரிந்தவர்கள் அங்கு வந்து நான் ஏதோ பாகிஸ்தான் பார்டரைக் கடந்து வந்தவனைப்போல் அவர்கள் என்னைப் பார்ப்பார்களே? அது நாம் ஏதோ பாவம் செய்தவனைப் போல் பயங்காட்டும். ஆகவே நீங்கள் பிரபலமாகத் துடித்தீர்கள் என்றால்? நாம் வலைகளைப் பின்னி சிறைக்குள் அடைபட்ட கதையாகிவிடுவோம். கவனமாய் இருங்கள்! இங்கு இருக்கிற உச்ச நடிகர்கள் பெட்டிக்கடையில் வந்து மிட்டாய் வாங்க முடியுமா? புரிந்து கொள்ளுங்கள்.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் பல அவதாரங்கள் உண்டு நான் சின்ன வயதில் நல்ல டான்சர் பின்பு கவிஞன், கவிதை கட்டுரை எழுதக் கற்றுக் கொண்டவன். பாடல்கள் எழுதுவதையும் பயிற்சி எடுத்தேன். இசை எனக்கு உயிர் எப்போதும் ஆடலும், பாடலும், துள்ளலும் துடிப்புமாக இருப்பது என் வழக்கம். இதில் கல்வி வந்தபிறகு கொஞ்சம் கட்டுப்பாடு! ஆசிரியர் ஆனபிறகு அத்தனைக்கும் தட்டுப்பாடு! பள்ளி முதல்வர் ஆனபிறகு அத்தனையும் பாவச் செயல் ஆகிவிட்டது.

வெளி உலகிற்குக் கௌரவமாகத் தெரிந்த எனது பட்டங்களும் பதவிகளும் எனக்குக் கைவிலங்கானது. பதவியின் சுகம் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. அதனால் கிடைக்கின்ற மரியாதையெல்லாம் எனக்கு மகிழ்ச்சி இல்லை. நான் நானாக இருக்க ஆசைப்படுகிறேன். நாடே என்னை விமர்சனம் செய்யலாம். என் மீது அக்கறை உள்ளவர்கள் அறிவுரை சொல்வார்கள். அப்படி நடக்கவில்லை என்றால் அத்தனையும் அவமானமாகும் என்று அச்சுறுத்துவார்கள். இதனால் கலங்கினேன், தயங்கினேன் கருத்தை மாற்றிக் கொள்ள நினைத்தேன். இறுதியில் அது என்னைக் கொல்வது போல் இருந்தது.

ஒரு பள்ளி முதல்வன் எனக்குள் இருக்கும் அத்தனைபேரையும் கொல்ல வேண்டுமா? முடியாது என்று முடிவெடுத்தேன். நான் நானாக வாழ ஆசைப்பட்டேன். அறிவுரை சொல்பவர்கள் முன் அமைதியாகிவிடுவேன். விமர்சனங்களை எப்போதும் எள்ளி நகையாடுவேன். மனம் திறந்து எனக்கு நானே பேசிக் கொண்டேன். யாராவது வருத்தப்படுவார்கள் என்று என்னை வருத்திக் கொள்ள நான் விரும்பவில்லை. நான் நானாக இருக்க ஆசைப்படுகிறேன்.

பள்ளி முதல்வரை பள்ளியிலேயே விட்டு விட்டு வரும்போது யாராவது நீங்கள் முதல்வர் தானே என்று கூறினாலோ முதல்வர் என்று மரியாதை கொடுத்தாலோ யாரோ ஒருவரை நினைத்து யாரிடமோ பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று நினைத்துக் கொள்வேன். இங்கு உருவ ஒற்றுமையுள்ள பத்துப்பேர் என்னுள் இருக்கிறார்கள். நீங்கள் ஆளைமாற்றி அடையாளம் தேடினால் என்னை விமர்சிப்பீர்கள். நான் யாராய்? எப்போது? என்னை வெளிப்படுத்துகிறேன் என்று உங்களுக்குப் புரியாததால் என்னை நீங்கள் விமர்சிக்கிறீர்கள் அதையும் நல் மனதோடு நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.

நான் முதல்வர் மட்டுமல்ல! சிலருக்கு நான் முக்கியமானவன்! பெற்றோருக்கு மட்டுமல்ல மற்றவருக்கும் நான் மகன்! துறவியாய் இருந்தாலும் குடும்பத்திற்கும் தலைவன். குடும்பம் இல்லை ஆனால் மகனும், மகளும் உண்டு. கூடப்பிறந்தவர்களாக மட்டுமல்ல கூடுதலான உடன்பிறப்புகளும் எனக்கு உண்டு. உலகம் விமர்சித்தாலும் உயிர் தோழிகளும் உண்டு. எல்லோருக்கும் எல்லாமாய் இருப்பதனால் எனக்கு எப்போதும் இன்பமும் உண்டு.

மர்லின் மன்றோ தொடங்கி சிலுக்கு சுமிதா வரை காந்தி, இயேசு, தொடங்கி பல அரசியல் தலைவர்கள் வரை அவர்களது பிரபலம்தான் அவர்களைக் கொன்று குவித்தது. திரைத்துறையிலும், விளையாட்டுத் துறையிலும் ஒளிர்ந்தவர்கள் பலர் எப்படி உதிர்ந்தார்கள்? என்று எனக்குத் தெரியும். நான் சாதாரணமானவன் ஒரு கிராமத்தில் மாடு மேய்த்தவரின் பேரன் அப்படியே என்னைப் பாருங்கள் நான் அப்படியே இருக்க ஆசைப்படுகிறேன்.

நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் நான் சொல்லுவதை எண்ணிப்பாருங்கள் முடிந்தால் உங்கள் பதவி முகமூடியைக் கிழித்துப் போடுங்கள். கௌரவம் என்பதனை கழற்றி எறியுங்கள். இல்லையென்றால் உங்களுக்குள் இருக்கும் அத்தனைபேரையும் அவன் கொன்றுவிடுவான். உள்ளே அனைவரையும் தங்கவிடாதபடி விரட்டிவிடுவான். உலகத்திற்காக நாமும் அதைப் பிடித்துக் கொண்டு திரிகிறோம். அதனால் பித்துப்பிடித்து மனம் குழம்பி பிறருக்கு பிடிக்கும் படியாக நாம் நடக்க ஆசைப்பட்டு நமக்கே நம்மைப் பிடிக்காமல் நடைபிணமாகிறோம்.

மாற்றி யோசிப்போம் நமது மனது நினைத்ததை நாம் செய்வோம். நினைத்த உடையை உடுத்துவோம். நினைத்த பாட்டைப் பாடியே ஆடுவோம். நினைத்த நபரோடு நினைத்த நேரத்தில் நினைத்த விசயத்தைப் பேசுவோம். நடப்பது நடக்கட்டும்! துணிந்து நில்லுங்கள்! நல்லதே நடக்கும்!

“எப்படி எல்லோமோ
இருக்க நினைத்து…
நாமாகவே இல்லாமல் இருப்பது
நரகமாகவே இருக்கிறது…”