ஒளி…. உலகம் உருவாகிய நாள்முதல் நம்மோடு நடந்து கொண்டு வருகிறது. மனிதன் உலகத்தை உள்வாங்கிக் கொள்ள அவன் கண்ணில் உள்ள ஒளி பார்வை தருகிறது. கதிரவனின் ஒளி அவனுக்கு எதிரில் இருப்பது என்னவென்று எடுத்தக் காட்டுகிறது. எனவேதான் மனிதன் பார்வை பெறுவது ஒளியால் மட்டுமே…!

ஒவ்வொருவரும் கடவுள் உலகைப் படைத்தார். உலகம் கடவுளால் உருவானது என்பதனைக் கொஞ்சம் மறந்துவிட்டு அறிவியல் காட்டும் பாதையில் இப்போது சிந்தித்துப்பாருங்கள். உலகம் அணுக்களால் ஆனது. உயிர்களின் பரிணாம வளர்ச்சியே மானிடப் பிறப்பு. இறைவன் கொடுத்த வரங்களான மலைகள், காற்று, நீர். நெருப்பு இவைதான் இயற்கை! இயற்கைதான் இறைவன். இவை ஒவ்வொன்றும் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்து உருமாறும்போது உயிர்களின் ஜனனம் பிறக்கிறது.

மலைகள் நீரோடு இணையும்போது அவற்றுள் இருக்கும் விதைகள் மரம் செடி கொடிகளை ஈன்று தருகிறது. மரங்கள் வான்வெளியோடு இணையும்போது காற்று உருவாகிறது. காற்று மேகத்தோடு கலவி நடத்தும்போது நீரானது மழையாய் பூமித் தாயின் மடியில் வந்து விழுகிறது. நீரானது நிலத்தோடு கொஞ்சும் போது தாவரங்களை ஈன்றெடுக்கிறது. தாவரங்கள் தக்க பருவத்தை அடையும்போது சூரியன் பயிர்களின் சூல்களுக்குள் தன்னை இணைக்கும்போது பூ, காய், கனிகள் போன்ற புதல்வர்கள் மலர்கிறார்கள். சூரியன், கடல் நீரோடு கலவி நடத்தும்போது மேகமகள் மேலே பிறக்கிறாள். இவ்வாறு இயற்கைகள் இரண்டறக் கலக்கும்போது இன்னொன்று பிறக்கிறது. இது ஜனனம் மரணமும் கூட.

இந்த இயற்கையின் படைப்பையும், அவர்களின் பிறப்பையும் இறைவன் என்று நினைத்து அவர்களுக்கு தன்னைப்போல் உருவம் கொடுத்து இறைவனுக்குப் பெயரிட்டு மனிதன் அழைக்கத் தொடங்கினான். இதன் அடிப்படையில்தான் இந்துக்களின் புராணத்தில் குந்தி தேவிக்கு ஐந்து புதல்வர்களும், மூத்த மகன் கர்ணனும் இயற்கையின் கலவியால் பிறந்ததாகக் கூறிவிட்டார்கள். சூரியனுக்குப் பிறந்தவன் கர்ணன். அக்கினிக்கு, காற்றுக்கு என்று ஒவ்வொருவரும் இயற்கைக்குப் பிறந்ததாக புராணங்கள் சொல்கிறது.

கிறிஸ்தவர்களின் புனித நூலில் இயேசு கிறிஸ்து ஆவியால் பிறந்தவர் என்று சொல்கிறது. ஆவி என்பது காற்று, காற்றாலும் நீராலும் கலந்து கருத்தரிக்கவே முடியாத ஒரு கன்னியிடம் இயற்கையாக, இயற்கையால் (இறைவனால்) பிறந்ததாகத்தான் அவர்களது விசுவாசம் உள்ளது. ஆகவே கிறிஸ்தவர்களும் ஆவியும், நீரும்தான் ஆண்டவன் என்று சொல்கிறார்கள்.

முகமதியர்கள் அல்லாவை வணங்குகிறார்கள். அல்லாவே இறைவன். அவன் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறான் என்கிறார்கள். எங்கும் நிறைந்திருக்கிறவன் யாருக்கும் தெரியாமலிருக்கிறவன் ஆகவே அவன் உருவம் இல்லாதவன். உருவம் இல்லாதது காற்று மட்டும்தானே…! ஆக எல்லோரும் இயற்கையை மட்டுமே வணங்குகிறோம். நாம் நமது சுயநலத்தால் அவர்களுக்கு உருவம் வைத்துக் கொண்டு அடுத்தவர்களை வெறுப்பதும் அடிதடியில் இறங்குவதும் ஆண்டவன் பெயரால் நடக்கின்ற அயோக்கியத்தனங்கள்…!

எனவே மீண்டும் ஒருமுறை உங்களைக் கேட்கிறேன். நீங்கள் விடாப்பிடியாகப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிற வேதங்களை கொஞ்சம் மனதில் இருந்து இறக்கி வைத்து விட்டு நான் சொல்லுகின்ற இந்தக் கருத்துகளுக்கு என்னோடு கொஞ்சம் கைகோர்த்துக் கொண்டு வாருங்களேன்.

உலகப் படைப்பை ஒவ்வொரு உயிர்களும் இரசிக்கின்றன. அதில் வசிக்கின்றன. இயற்கை கொடுத்ததை ருசிக்கின்றன. வாழ்க்கை வளமாக பூமித்தாயின் புண்ணியத்தால் மனிதன் பிழைப்பைத் தேடிக் கொண்டு இருக்கும்போது மாலை வருகிறது. மனிதனுக்கு கொஞ்சம் மயக்கமும் வருகிறது. இரவு வருகிறது பயமும் வருகிறது. உலகம் இருண்டுவிட்டது. மனிதன் பார்வை இழந்துவிட்டான். எதற்கு இந்த வாழ்க்கை? ஏன் நான் வாழ வேண்டும் என்று அவன் விரக்தியடையும்போது தூங்கிவிடுகிறான். மீண்டும் எழும்போது மெல்ல அவனுக்கு நம்பிக்கை துளிர் விடுகிறது. காரணம் கீழ் வானில் கதிரவன் தெரிகிறான்.

கதிரவன் காலையில் எழுந்துவர அதனை மனிதன் கையெடுத்துக் கும்பிட ஆரம்பிக்கிறான். இறைவன் ஒளியைக் கொடுத்தவனா? இல்லை ஒளியாய் வந்தவனா? இரவு முழுவதும் இருட்டுக்குள் தடுமாறி பாம்பு எது? கயிறு எது? என்று தெரியாமல் பயந்து கொண்டு இருந்தவனுக்கு காக்க வந்த கடவுள் தான் கதிரவன்.! எனவே மனிதன் காலை எழுந்தவுடன் கடவுளைத் தரிசிக்க குளித்து கிழக்கு திசையை நோக்கி காதைப்பிடித்து கரணம் அடித்து கதிரவனை (கடவுளை) வணங்க ஆரம்பித்தான்.

சூரியன் வானத்தில் இருப்பதால் கடவுள் வானத்தில் இருக்கிறான் என்ற சூட்சமம் உருவாகியது. இரவுநேரம் சூரியன் தெரியாததால் கடவுளும் ஒய்வெடுப்பார் என்று கதை சொன்னார்கள். மொத்தத்தில் ஒளிதான் கடவுள் அவர் வானத்தில் இருக்கிறார் என்பது மானிடனின் நம்பிக்கை.

காலம் கடந்தது மனிதனின் கரங்களில் கூழாங்கல் தவழ்ந்தது. மனிதன் அதை உரசும்போது இடையில் நெருப்பு உதயமானது. நெருப்பு ஒளியைக் கொடுத்தது. ஒளி வழியைக் கொடுத்தது. அது மனிதனுக்குத் தேவைப்படும்போதெல்லாம் அதனை உருவாக்கிக் கொண்டான். அது மனிதனே உருவாக்கிக் கொண்டாலும் வானத்திலிருந்துதான் வந்தது. அது இப்போது நம்மோடுதான் இருக்கிறது. நமக்குத் தேவைப்படும்போது வரும் என்று நெருப்பை மனிதன் நம்பினான்.

நெருப்பு வந்தபிறகு, இறைவன் புராணங்கள் மாறத் தொடங்கியது. ஒவ்வொரு மதங்களும் கடவுள் வானத்திலிருந்து பூமிக்கு வந்து மனித அவதாரங்களாக, மனிதராக, இறையடியார்களாகத் தீர்க்கத்தரிசியாக, சாமியார்களாக, கடவுள் இறங்கி வந்ததாக கதை சொல்ல ஆரம்பித்தார்கள். இது எதனால்? சூரியக் கடவுள் தந்தை கடவுள், நெருப்பு அவர் மூலமாகப் பூமிக்கு வந்த மகன் கடவுள். தந்தை வானத்தில் இருப்பார் மகன் நம்மோடு இருப்பார்.

இந்த ஒளியின் தேவை மாலை நேரம் இரவு தொடங்கும்போது அந்த இருளில் இருந்து நம்மைக் காப்பாற்ற ஒளியை ஏற்றி அதனை வணங்க ஆரம்பித்தார்கள். மழைக் காலம் தொடங்கிய பின் சூரியனின் பயணத்தில் தொய்வு ஏற்படும். ஒளியின் தேவை அதிகம் தேவைப்படுவதால் அதற்கு விழா எடுக்க ஆரம்பித்தார்கள். விழா என்பது அப்போது பகிர்வு ஆகும். எனவே இருப்பவர்கள் இல்லாதவர்களோடு இருப்பதைப் பகிர வேண்டும். ஆகவே ஒளியை ஏற்றுங்கள் வழியைக் காட்டுங்கள் என்பதற்காக வந்ததே தீப ஒளி விழா ஆகும்.

கார்த்திகை மாதம் கடுமையான இருட்டாக இருக்கும். அது மழைக்காலம். எனவே எங்கும் நீர் நிலைகள் ஆகவே சந்து, பொந்துகளில் வாழ்ந்த விசச்சந்துகள் பாம்பு, தேள், நட்டுவாக்காலி போன்ற விசப்பூச்சிகள் வீட்டுக்கு அருகில் நடமாடும்போது அதிலிருந்து நம்மைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள தீபம் ஏற்ற வேண்டும் என்பதற்காக உருவானதே, தீப ஒளித் திருவிழா, மற்றும் கார்த்திகைத் தீபத் திருவிழாக்கள், ஊர்களுக்கு வழிகாட்ட இன்று கலங்கரை விளக்கம் இருப்பது போன்று முக்கியமானவற்றை வெளிப்படுத்தி தெரியப்படுத்த உருவானதே மலை மீது தீபம் ஏற்றும் வழிபாடாகும்.

ஓளி என்பது பிறரால் ஏற்றி வைக்கப்படுவது. இது தண்டின் மீது ஏற்றி வைக்கப்படும் தீபம் மட்டுமல்ல, உள்ளம், உடல், உலகம் என அனைத்திலும் ஒளி நிறைந்திருக்கிறது. தேடுங்கள் கண்டுகொள்ளுங்கள் உள்ளத்தில் இருக்கின்ற ஒளியை அணைய விடாமல் எப்போதும் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

கண்ணில் உள்ள ஒளி காட்சிகளை உண்மையாக்கும். அறிவின் ஒளி செய்வதை நன்மையாக்கும். ஞானத்தின் ஒளி பிறருக்கு வழி காட்டும் இதயத்தின் ஒளி யாவருக்கும் அன்பாகும் வார்த்தையின் ஒளி வாழ்ந்து வழிகாட்டும். எனவே எல்லோரும் ஒளியேற்றுவோம். யாவருக்கும் வழி காட்டுவோம்.

நானே உலகின் ஒளி இயேசு சொன்னார். என் வழியாக இறைவனை அடையலாம். இயற்கையோடு இணையலாம். ஓளிக்கு முடிவு உண்டு மறையும் ஆனாலும் முடிவில்லாதது மீண்டும் அது உதிக்கும் என்ற போது சூரியன் மறைந்து மீண்டும் வந்ததுபோல் இறந்து மீண்டும் உயிர்த்தவர் இயேசு கிறிஸ்து. எனவே எல்லா இறைவன்களும் ஒளியின் உருவில் நம்மோடு இருக்கிறார்கள்.

குத்து விளக்கில் இந்துக்களும், மெழுகுவர்த்தியில் கிறிஸ்தவர்களும் தூபமிடுவதில் முகமதியர்களும், ஒளியோடு உறவாடினாலும் ஒளி ஒன்றுதான். ஓவ்வொருவரும் வைத்திருக்கும் உருவங்கள் வேறு என்பதை உணர்ந்திடுவோம். ஒற்றுமையை வளர்த்திடுவோம். வாருங்கள் அனைவரும் சேர்ந்து ஏற்றும் அற்புதத் தீபாவளியாக இது இருக்கட்டும். இந்தத் தீபாவளி அகிலமெங்கும் கொண்டாடப்படட்டும். அனைவருக்கும் எமது தீபாவளி நல்வாழ்த்துக்கள்.

“நானே உலகின் ஒளி
என்னோடு இருந்தால்
இரவும் இறப்பும்
இருப்பதில்லை – இயேசு”