உணவு என்பது வயிற்றை நிரப்பும் வழக்கமான நடவடிக்கைகள் அல்ல. உணவுதான் உயிர்களின் ஆதாரம்! உணவுப் பற்றாக்குறைதான் உடலுக்குச் சேதாரம். உணவு என்பது ஒரு மனிதனின் பண்பாடு, பொருளாதாரம், அரசியல், சுற்றுச்சூழல் உடல்நலம் ஆகியவற்றைத் தீர்மானிக்கும்.
உணவு தேடுவதை மனித வாழ்நாளில் பாதி நாட்களைத் தனக்கென பதுக்கி வைத்துக் கொள்கிறது. உணவு தேடுதல் உணவு தயாரித்தால், உண்டு மகிழ்தல் இதுவே மானிட வாழ்வின் பாதி வரலாறாகிறது. உணவைப் பற்றி நான் கூறும்போது உணவைப் பற்றிய பல காட்சிகள் உங்களுக்குள் நினைவலைகளாக நீந்தும். நினைத்துப்பாருங்கள்.
உணவு என்பது மனிதர்களின் பண்பாட்டினை வெளிப்படுத்தும் அதாவது அந்தப் பகுதி மக்கள் எந்த வகையான உணவு உண்கிறார்களோ! அதன் அடிப்படையில்தான் அவர்களது பண்பாடு இருக்கும்.
குறிப்பாக விளைநிலத்தில் வேலைசெய்பவர்கள் மற்றும் அந்தப்பகுதியைச் சார்ந்தவர்கள் உணவுப் பொருட்களை அதிகமாக அங்கு எது விளைகிறதோ? அதனைப் பயன்படுத்துவார்கள். ஏனென்றால் விளைபொருட்களை பக்குவப்படுத்தி பயன்படுத்துவார்கள். உணவுதான் அவர்களது பகுதியைத் தெரிவிக்கும்.
நெல்லை அறுப்பார்கள். கடலை புடுங்குவார்கள், கிழங்குகள் வெட்டி எடுப்பார்கள், தானியங்கள், பருப்பு வகைகள், கிழங்கு வகைகள் இதில் எது அங்கு அதிகமாக விளைகிறதோ? அதுவே அந்தப் பகுதியில் வாழும் மக்களுக்கு ஏற்ற உணவாக இருக்கும். அதுதான் அவர்களின் வாழ்வாதாரம் ஆகும்.
கடல் பகுதியில் வாழும் மனிதர்களின் உணவுவகை கடலில் கிடைக்கும் உணவுப் பொருட்களே அதிகமாக இருக்கும்.
சில உணவுப் பொருட்கள் நிலத்திற்குள் விளையும் இப்பொருட்கள் உள்ளுறுப்புகளுக்கு உயிர் கொடுப்பவை ஆகும். சில உணவுப் பொருட்கள் பூமியின்மேல் விளைபவை இவை மனிதனின் வெளிப்புறச் செயல்களுக்கு வேகம், விவேகம், வீரம் போன்றவற்றிற்குச் சத்துக்களைக் கொடுப்பவையாகும்.
உணவுப் பொருட்கள் தட்டுப்பாடு ஏற்படும்போது மக்களிடையே புரட்சி, ஏற்படும், உணவுப் பொருட்கள் கட்டுப்பாடு ஏற்படும்போது வழிப்பறிகளும், திருட்டும் அதிகரிக்கும் இது மக்களின் அரசியலை மாற்றி அமைக்கும். விலைபொருட்களின் ஏற்றமே பல ஆட்சியாளர்களை வீழ்த்தி இருக்கிறது.
எவ்வளவு நல்ல தலைவனாக இருந்தாலும் மக்களுக்கு உணவுத்தட்டுப்பாடு ஏற்படும்போது அவன் மக்கள் மனதிலிருந்து தூக்கி எறியப்படுவான். பஞ்சம், பசி, இல்லாத காலமே மன்னனின் பொற்காலம் ஆகும்.
ஒருவர் உணவு உண்ணும் தட்டில் இருக்கும் அளவைகளும், தரங்களுமே அவர்களது பொருளாதாரத்தை நிர்ணயிக்கும். ஒருவரின் வசதி அவரது தட்டில் இருக்கின்ற உணவுப் பொருட்களை வைத்தே நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.
சிலரின் தியாகம் அவர்களது உணவுக் குறைப்பாகும். சில உணவுப்பொருட்கள் ஒருவரை விட்டு விலகி நிற்பது அவர்களது உடல் நோயினை வெளிக்காட்டும்.
சேர்த்து வைத்த பணத்தை வைத்துக்கொண்டு உணவுப் பொருட்களை சாப்பாட்டில் இருந்து மருத்துவர் விலக்கச் சொன்னால் ஒருவர் நினைத்ததை சாப்பிட முடியாமல் பத்தியச் சாப்பாடு சாப்பிடுபவர்கள் பாவம். மாடி வீட்டு ஏழைகள் தன் மனசே தன்னை ஒதுக்கும் பாவிகள்.
உணவைத் தேடுதல் சத்துக்குறைப்பைக் காட்டும் உணவினைத் தவிர்த்து வருவது உடல் பருமனைச் சொல்லும்.
உணவுப்பொருட்களின் வகைகள் திருவிழாக்களையும், வீட்டில் நடைபெறும் விசேசங்களையும் வெளி உலகிற்கு எடுத்துச் சொல்லும்.
உணவினைத் (விரதம்) துறத்தல் அவர்களது ஆன்மீகத்தை வெளிக்காட்டும் உணவினை (அன்னதானம்) வழங்குதல் அவர்களது நல்ல மனதை நாலுபேருக்கு அடையாளம் காட்டும்.
உணவினைப் பகிர்தல் நட்பின் அடையாளம் மகிழ்ச்சியின் வெளிப்பாடு உபசரிப்பின் உன்னதம்.
உணவு உடலோடு ஒட்டிவிட்டால் விருந்தாகும். அதுவே மருந்தும் ஆகும். உணவு உடலோடு ஒட்ட மறுத்தால் அதுவே விஷமாகும்.
உணவு உடலோடு ஒட்டமறுத்து திரும்பிவிட்டால் வாந்தியாகும் ஒட்டாமல் ஒழுகிவிட்டால் அதுவே பேதியாகும்.
உணவு என்பது இறைவனுக்கு முன்பும் படைக்கப்படும். இறைச்சியும் கொஞ்சம் கலந்து கொடுக்கப்படும். இறந்த பிறகும் அவர்கள் ஆசையை நிறைவேற்ற இறந்தவர்களின் படத்திற்குமுன் படையல் வைக்கப்படும். உணவு ஆவியால் சமைக்கப்படும். இறந்து போனவர்களின் ஆவிக்கும் சமைக்கப்படும்.
உணவைப் பொறுத்தமட்டில் சைவ உணவு சாப்பிடுகிற சமூகமும் உண்டு அசை உணவைச் சாப்பிடுகிற சமயத்தார்களும் உண்டு. வியாதிக் காலங்களில் மருத்துவமனையைப் பாருங்கள் சைவ உணவு அருந்துகிறவர்கள் நோய்வாய்ப்பட்டு இருப்பவர்கள் மிகவும் குறைவு. ஆனால் அசைவ உணவு சாப்பிடுகிறவர்கள் கூட்டம் கூட்டமாக மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெறுவார்கள். மருத்துவமனையும் நிரம்பி வழியும்.
உணவு என்பது இறைவழிபாட்டில் மட்டுமல்ல இலக்கியத்திலும், காவியத்திலும் தவறாது இடம்பெறும். இராமயணத்தில் இராமன் காட்டுக்குச் செல்லும்போது காட்டில் குகன் எனும் வேடன் காட்டுத்தேனும், இறைச்சியும் கொடுத்து கனிவுடன் கவனித்துக் கொண்டான். நீங்கள் காட்டுக்குள் உணவிற்காக துன்பப்படுவீர்கள். ஆகவே இங்கேயே இருந்து விடுங்கள் என்று கட்டாயப்படுத்துகிறான். மணிமேகலையில் பஞ்சம் பசியைப் போக்க மணிமேகலை கையில் அமுத சுரபி எனும் உணவூட்டும் பாத்திரத்தை வைத்தே பஞ்சம் பசி போக்குகிறாள் என்பது இலக்கியம் பேசும் கதை.
விவிலியத்திலும், திருக்குரானிலும் ஒரு கதை உண்டு இறைவன் ஆபிரகாமிடம் தன்மகனையே பலிகொடுக்கச் சொல்வார். அவரும் கடவுளுக்குப் பலிகொடுக்கச் செல்ல, அப்பலியை நிறைவேற்றச் செல்லும்போது கடவுள் அவர்களை தடுத்தாட்கொண்டு, அருகில் நிற்கின்ற ஒரு செம்மறி ஆட்டுக் கிடாயை பலியிடச் சொல்லுகிறார். இதன் நினைவாக இன்றளவும், அவர்கள் பக்ரித் அன்று ஆட்டுக்கிடாய வெட்டி அனைவருக்கும் விருந்து கொடுக்கிறார்கள். பலரின் பசியைப் போக்க பக்ரீத் விருந்தோம்பல் ஆகிறது.
கோவில் கொடை என்றால் கிடா வெட்டி அனைவருக்கும் விருந்து படைப்பதுதான் இன்று வழக்கம். நாம் கொண்டாடுகிற தீபாவளிக்கும், நரகாசுரனின் பசிக்கு உயிர்களை உணவாகக் கொடுக்க முடியாததால் நரகாசுரனைக் கொன்று தீபாவளி கொண்டாடுகிறோம். திருநாவுக்கரசர் அப்பூதியடிகள், வீட்டுக்கு உணவருந்தச் செல்லும்போதுதான் பிள்ளைக்கறி சமைத்ததையும், கடவுள் அருளால் பிள்ளையை உயிர் பெறச் செய்ததும் புராணங்கள் ஆகும்.
இயேசு மகானின் வாழ்க்கை வரலாற்றில் அவரது முதல் புதுமையே கானாவூர் திருமணத்தில் விருந்தில் தண்ணீரை திராட்சை ரசமாக மாற்றியது. ஒருமுறை அவர் போதித்துக் கொண்டிருக்கும்போது மக்கள் மீது மனமிறங்கி அங்கு இருந்த அப்பங்களையும், மீன்களையும் சேகரித்து 5000 பேருக்கு பந்தியில் அமரவைத்து பசியாற்றினார். பாவிகள் கொடுமைக்காரர்கள் என்பவர்களையும் மனமாற்றி அவர்களையும் ஏற்று அவர்கள் இல்லத்திற்குச் சென்று உணவருந்தி அவர்களுக்கு மனமாற்றம் தந்தார். இறுதியில் இந்த உலகை விட்டுச் செல்லுமுன் அனைத்துச் சீடர்களோடும் உணவையும், உணர்வையும் பகிர்ந்துவிட்டு உயிர் நீத்தார்.
அன்னைத்தெரசாள் கூட தன்னால் பராமரிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்கு உணவு கொடுக்க கையேந்தி பிச்சை எடுக்கும்போது கரங்களில் காரித்துப்பியவனுக்கு மறு கையைக் காட்டியதன் காரணம் தனக்கு மானத்தை விட குழந்தையின் பசியைப் போக்குவது முக்கியமென்று உணர்ந்தாள். பலரின் பசியைப் போக்கியதால் அவள் அன்னைத்தெரசாள் ஆனாள்.
இங்கு உணவு வைத்திருப்பவன் பணக்காரன்! உணவைத் தேடி உழைத்துக் கொண்டிருப்பவன் ஏழை! உணவைக் கொடுப்பவன் கொடையாளி! உணவினைப் பெறுபவன் யாசகன்! பிறந்த நாளில் உணவு கொடுத்தால் அன்னதானம். இறந்தவர்கள் வீட்டிற்கு உணவு கொடுத்தல் துக்கம் விசாரித்தல்.
கடைசிக்காலத்தில் நமக்கு உணவு கிடைக்காமல் போய்விடுமோ என்ற கவலையில்தானே இன்று குழந்தைகளை நம்பி குடும்பத்தை நகர்த்துகிறோம். கயிற்றில் ஆடுவதிலிருந்து கம்யூட்டரில் தேடுவது வரை அத்தனை வேலைகளும் ஒரு சாண் வயிற்றிற்கும் அதில் உட்கொள்ளும் உணவிற்கும் தானே! கடைசிக்காலம் செழிப்பாய் இருக்கவேண்டுமென்றால் கஞ்சிக் கவலையில்லாமல் இருக்க வேண்டும்.
பணம் பெருகிக் கொண்டு இருக்கும்போது உணவு உண்ண முடியாமல் ஒதுக்க வேண்டியது வந்தால் அதுதான் இங்கு நரகம். ஒரு மனிதனுக்கு பணம், பொருள், பட்டம் பதவி முக்கியமல்ல அவன் வாழும் கடைசிக் காலம் வரை நமக்கு பிடித்த உணவை அவனால் உண்ண முடிகிறது என்றால் அதுதான் மண்ணின் சொர்க்கமாகும்.
உணவை உண்டு தான்மட்டும் வாழ்பவர்கள் வயிறு வளர்ப்பவர்கள் பிறருக்குக் கொடுத்து உதவுபவர்கள் உயிர்கொடுப்பவர்கள் தாய் கொடுக்கும் அமுதத்தை விட தக்க நேரத்தில் உயிர்களுக்கு உணவு கொடுப்பது உன்னதமானது உணவு கொடுப்போம் உயிர் கொடுக்க…
“பணக்காரனோ…
உணவின் மிதப்பில்
ருசியைத் தேடுகிறான்…
ஏழையோ……
பசியின் தவிப்பில்
உணவைத் தேடுகிறான்.”
