இந்தியர்கள்…

Posted on : 20-Nov-2026

நூற்றி நாற்பது கோடி மக்களைத் தாண்டி உலக மக்கள் தொகையில் உயர்ந்து நிற்கிற இந்தியர்களாகிய நாம் குட்டி நாடுகளுடன் கூட, விளையாட்டில், உற்பத்தியில், முன்னேற்றத்தில், பாதுகாப்பில், மனிதநேயச் செயல்பாடுகளில் போட்டி போட முடியாமல் குட்டிக்கரணம் அடித்துக் குப்புற விழுந்து கிடக்கிறோமே! இதனை உணராமல் இருக்கிறோமா? இல்லை நாம் உணர்வே இல்லாமல் இருக்கிறோமா?

விளையாட்டில் கால்பந்தோ, கபடியோ மற்ற விளைட்டுயாட்டுக்களிலோ, அல்லது உலகப்போட்டிகள், ஆசியப் உற்றுப்பாருங்கள். நாம் எந்த இடத்தில் இருக்கிறோம்? ஏன் அங்கு கிடக்கிறோம்? எண்ணிப்பாருங்கள் உண்மைப் புரியும்.

ஒரு காலத்தில் நம்மைப் பார்த்து பிளடி இண்டியன்ஸ், இண்டியன் இடியட்ஸ், இந்தியர்கள் சென்டிமென்டல் இடியட்ஸ்கள் என்றெல்லாம் நம்மை இழித்தும் பழித்தும் எப்போதும் பேசுவார்கள்.

சில நேரங்களில் நமக்குக் கோபம் வரும். சில நேரங்களில் ஏன்? என்று சிந்திக்கத் தோன்றும். நாம் நினைப்பது உண்மையா? அல்லது நம்மைப் பற்றிப் பேசிக் கொள்வது உண்மையா? வாருங்கள் என்னோடு சிலவற்றை வாசித்துப் பார்ப்போம்!

ஒருமுறை ஒரு செய்தித் திரட்டை வாசிக்கும் போது அத்திரடு பேசியவற்றை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன். ஒரு இந்திய உயர் அதிகாரி ஜப்பான் தேசத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தார். அவர் ஜப்பான் மக்களைப் பார்த்து மிகவும் அதிசயித்தார். இது மிகவும் குட்டிநாடு! இரண்டாம் உலகப்போரில் பேரழிவைச் சந்தித்த நாடு! அந்த அழிவிலிருந்து வெகுண்டு எழுந்து இல்லை….! வெறித்தனமாக எழுந்து முன்னேறிய நாடு! நாட்டுக்காக மக்கள் ஒவ்வொருவரும் கொடுக்கின்ற அர்ப்பணிப்பு பிரமிக்கத்தக்கதாக அமைகிறது.

ஜப்பானியர்கள் கடின உழைப்பாளி, சோர்வு என்பதனை அறியாதவர்கள் அடுத்தவர்களைக் குறை கூறுகிற குணம் அவர்களிடம் அறவே கிடையாது. நேர்மை என்றால் ஜப்பானியர்கள் என்று சொல்லலாம்.

உறவுக்கும் அவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுப்பார்கள். உண்மையான நட்பிற்கு உலகிற்கே அவர்கள்தான் எடுத்துக்காட்டு. பெரியோர்களை மதிப்பார்கள். பிறநாட்டுக்காரர்களை நேசிப்பார்கள். எந்த நாட்டுக்காரர்களையும் எதிரிகளாக நினைக்கமாட்டார்கள். தரத்தில் உயர்ந்தவர்கள் அதனால்தான் அவர்கள் தயாரிப்பதும் உலகத்தரம் வாய்ந்ததாக உயர்ந்து நிற்கிறது.

ஜப்பானியர்கள் பிறரை அன்பு செய்வதிலும், உதவி செய்திலும், உடனிருப்பதிலும், தியாகம் செய்வதிலும் அவருக்கு நிகர் அவர்கள்தான். அங்கு அவர் வாழ்ந்த காலங்களில் அவர்களது அன்பு மெய்சிலிர்க்க வைத்தது. அங்கு வாழும்போது நான் ஒரு பாதுகாப்பான, கவலை இல்லாத உலகத்தில் இருக்கிற அனுபவம் எனக்குக் கிடைத்தது. ஆயினும் அங்குள்ள மக்கள் இன்ப துன்ப நிகழ்வுகளிலோ, அல்லது விருந்துக்கோ, ஏன் ஒரு குவளை தேநீர் அருந்தவோ இந்தியர்களைத் தன் சொந்த வீட்டுக்கு அழைக்க மாட்டார்கள். அது எனக்கு புரியாத புதிராகவே இருந்தது. இதனைத் தெரிந்து கொள்ள எனக்கு நெருக்கமான நண்பர் ஒருவரிடம் கேட்டேன். அவர் தயங்கித் தயங்கி கூறிய உண்மையைத் தனது கடிதத்தில் இவ்வாறு பதிவு செய்கிறார்.

தனது உயிர் நண்பரிடம் நட்புக்கு நல்லதொரு இலக்கணமாகத் திகழ்கின்ற நீங்கள் இந்தியர்களை ஏன் உங்கள் வீட்டுக்கு அழைக்க மறுக்கிறீர்கள்? என்று வெளிப்படையாகக் கேட்டார். அதற்கு அந்த ஜப்பானியர் நீண்ட மௌனத்திற்குப் பிறகு மிகுந்த தயக்கத்துடன் என்னிடம் பேச ஆரம்பித்தார். எங்கள் நாட்டு மக்களுக்கு இந்திய வரலாறும் கற்பிக்கப்படுகிறது. அது உத்வேகத்திற்காக அல்ல. எச்சரிக்கையாக இருக்க… கடைபிடிக்க அல்ல… அவற்றிலிருந்து உங்களைப்பற்றிக் கற்றுக்கொள்ள… கண்டுகொள்ள… என்றார்.

இந்திய வரலாறு ஒரு எச்சரிக்கைக்காகவா? ஏன் என்று அறிய இன்னும் விளக்கமாகக் கேட்டேன். உங்கள் வரலாற்றைப் படிக்கும்போது உங்களைப் பல நூற்றாண்டுகள் ஆங்கிலேயர்கள்தான் ஆட்சி செய்திருக்கிறார்கள். இந்தியர்களை அடிமையாக்கி ஆட்சி செய்திருக்கிறார்கள்.

உங்களை ஆண்டபோது இந்தியாவில் எத்தனை இந்தியர்கள் இருந்தார்கள். எத்தனை ஆங்கிலேயர்கள் இருந்தார்கள்? என்று கேட்டார். அதற்கு நம்மவர் சுமார் 50 கோடி இந்தியர்களை ஏறக்குறைய பத்தாயிரம் ஆங்கிலேயர்கள் ஆட்சி செய்திருப்பார்கள் என்றார்.

அப்படியென்றால் உங்கள் மக்கள் மீது அட்டூழியங்களை அரங்கேற்றியது யார்? உங்களை குற்றவாளியாக்கியது ஆங்கிலேயர்கள் என்றாலும் சவக்கடி கொடுத்தது உங்கள் சனங்கள்தானே! சிறைகளை அமைத்ததும், சித்தரவதை செய்ததும் உங்கள் அடிமை இந்தியர்கள்தானே!

ஜாலியன் வாலாபாக்கில் சுடச் சொன்னது ஜெனரல் டயராக இருக்கலாம் சுட்டது உங்கள் சொரணை கெட்ட இந்தியர்கள்தானே! மானமுள்ள ஒருவர் கூட ஜெனரல் டயரை நோக்கி தனது துப்பாக்கியைத் திருப்பவில்லையே? எனவே இந்தியர்களின் அடிமைத்தனம் என்பது உடலில் மட்டுமல்ல ஆன்மாவின் அடித்தளமாக இருந்தது. இதையெல்லாம் கேட்க கேட்க எனக்கு வெட்கமாகவும் அசிங்கமாகவும் இருந்தது என்றார்.

மத்திய ஆசியாவிலிருந்து எத்தனை முகலாயர்கள் வந்தார்கள்? சில ஆயிரம் பேர்கள் இருக்கலாம் ஆனாலும் அவர்களும் பலநூறு ஆண்டுகள் உங்களை ஆண்டார்கள். முகலாயர்கள் எண்ணிக்கையில் இந்தியர்களை ஆளவில்லை. அவர்கள் கொடுக்கும் அற்ப சுகத்திற்கு ஆசைப்பட்டு அவர்களைத் துதிபாடி உங்கள் வீட்டுப் பெண்களை விலைமாதராக்கி சொந்தங்களைக் காட்டிக் கொடுத்து, மதம்மாறி, மணமுடிக்கப் பெண்களைக் கொடுத்து விசுவாசத்தைக் காட்டியது உணர்வற்ற உங்கள் இந்தியர்கள்தானே!

யார் இந்திய நாட்டுக்குள் வந்தாலும் அவர்கள் கொடுக்கும் சலுகைகளை அனுபவிக்க, அவர்கள் மதத்தைப் பின்பற்றுவீர்கள்! அவர்களுக்கு மணமுடிக்கப் பெண் கொடுப்பீர்கள் நாட்டுப்பற்று உள்ளவர்களைக் காட்டிக் கொடுத்து நல்லவர் வேசம் போடுவீர்கள், கட்டபொம்மன், ஊமைத்துரை, மருது சகோதரர்களைக் காட்டிக் கொடுத்தது யார்? ஆங்கிலேயர்களின் அடியாளாய் இருந்து பலரைக் கொன்று இறுதியில் தேசத்திற்கு உழைத்ததாகக் காட்டிக் கொண்ட மருத நாயகம் யார்? சந்திர சேகர் ஆசாத்தை ஆல்ஃபிரட் பார்க்கில் கைது செய்தது காட்டிக் கொடுத்தது இந்தியன்தானே!

பகத்சிங்கை பகிரங்கமாகத் தூக்கிலிடும்போது இந்தியர்கள் யாரும் ஆங்கிலேயர்கள் மீது பாயவில்லையே? ஆங்கிலேயர்களின் ஏவல் நாய்களாக மனது அலைபாய்ந்த சிலரால் தானே கொடிகாத்த குமரன் உயிரை இழந்தான். வ.உ.சி செக்கிழுக்கும்போது இங்கு எவனும் வாய்திறக்கவில்லையே! எவனும் அந்த வக்கிலுக்காக வாதாடவில்லையே! ஆனால் நாம் இந்தியர்கள் எனக்கு அசிங்கமாக இருந்தது!

ஆங்கிலேயர்கள் ஹாங்காங், சிங்கப்பூர், மலேசியா என வந்தபோது உள்ளுர் வாசி எவனும் அவர்கள் படையில் சேரவில்லை. அதனால் ஆங்கிலேயர்களால் அவர்களை அடிமையாக்க முடியவில்லை. ஆனால் ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியாவிற்கு வரும்போது அழைக்காமலேயே ஆஜரானீர்கள், காட்டிக்கொடுத்தீர்கள், கூட்டிக் கொடுத்தீர்கள் காந்தியைக் கூட உங்கள் கண்முன் கடுமையாய் உதைத்ததைத் தடுக்கவில்லையே! இறுதியில் உங்கள் அடிமை இந்தியர்களை ஏவிவிட்டு இரண்டாம் உலகப்போரில் எங்களையும் சேதப்படுத்தினீர்கள்! என்றார் ஜப்பான்காரர்.

இன்றும் கூட நீங்கள் திருந்தவில்லை வரலாற்றில் இருந்து எந்தப் பாடத்தையும் நீங்கள் கற்றுக் கொள்ளவில்லை. இலவசமாக எதைக் கொடுத்தாலும் வாங்கிக் கொண்டு, குவாட்டருக்கும் பிரியாணிக்கும் உங்கள் கொள்கைகளை அடகு வைத்து உங்கள் வாக்குரிமையை அரசியல்வாதிகள் போடும் வாய்க்கரிசிக்காக மனச்சாட்சியே இல்லாமல் விற்றுவிடுகிறீர்கள்!

கோசம் எழுப்புகிறீர்கள்! போராட்டம் நடத்துகிறீர்கள். ஆனால் ஓட்டினை விற்றுவிட்டு நாட்டுக்குத் துரோகம் செய்கிறீர்கள்! நடிகனைக் கடவுளாக்குகிறீர்கள். கடவுளுக்காக வேசமிட்டு பக்தர்களாக நடிக்கிறீர்கள். வெற்றியின் மீதும், திறமையின் மீதும் நம்பிக்கையில்லாமல் வதந்திகளைப் பரப்பி பிறரை வாழவிடாமல் செய்துவிடுகிறீர்கள்! எதிரிகளாய் நின்று போர் தொடுக்கப் பயந்து துரோகிகளாய் வளர்ந்து உடனிருப்பவர்களைக் காலி செய்துவிட்டு உயர் பதவியை அடையத் துடிக்கிறீர்கள், மனசாட்சியை விற்றுவிட்டு அரசாட்சியை அடையத்துடிக்கிறீர்கள். உடனிருந்து கொல்வதற்குத் துணைக்கு வருவதுபோல் நடிப்பீர்கள். பிறகு எப்படி உங்களை வீட்டிற்கு அழைப்பது? சொந்தக்காசில் நாங்கள் சூன்யம் வைப்பது சுத்தப் பைத்தியக் காரத்தனமல்லவா! ஜப்பானியர்கள் பைத்தியர்களும் அல்ல! பைத்தியத்தை நம்புகிறவர்களும் அல்ல! என்றார்.

இதனைச் சொல்லிவிட்டு ஜப்பானியர் நகர்ந்துவிட்டார். நமது இந்தியர் கூனி குறுகி வெட்கத்தால் முகம் சிவந்து நின்றிருக்கிறார். நான் இதனை தலை குனிந்து வாசித்தேன். பிறகு என்னால் தலை நிமிர்ந்து பார்க்கவே முடியவில்லை…. வெட்கத்தால்! அவமானத்தால்! ஏனென்றால்0 நான் இந்தியன்…!

“எலும்புத் துண்டுக்காய்
எசமானர்களைக் கடிக்கும்
விந்தை மனிதர்கள்
நம் இந்தியர்கள்…!”